هرچه گفتم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانم

کم آورده ام، زیادیِ کمم را تو ببخشدل ِ خونین چند؟ دلدار "نه کم" را تو ببخشگفته بودم عاشقی ات نه شکایت کردنیستبس غمین گشتم غمم! حالِ غمم را تو ببخشمن گمان کردم پریشان شدنم را دوست داری!؟دوست داری؟ کم پریشان شدنم را تو ببخشکاش می شد کاش کاشانه ی خوبت کاش پیداگم شده ام راه را، گم شده ام را تو ببخشدیر وختیست که از پیر شدن هم ترس دارمزود بیا تا نمردم کفنم را تو ببخشگفته بودین شاه معشوق قوی دل می خرند هرچه گفتم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانم...

بازم هنوز پا به پای دوش گریه می کنیدر مانده در قفس عقاب را ترانه می کنی[]هی!! قدِ اشک آب نمی رود , نه!هه... گول می زنم به اشکاز گونه های آبتا هق هقای دوش را ساکت کنم...***پارو بریده از نسیم , پا گرفته از طوفانمرد ِ شبای سخت... هق هق از شبانه می کنی!؟![]آه ماهِ گرفته ی من.. آسمانِ مااز ابتدای سال گرفته بوداین سکوتِ لجوج در دامن بیشهریشه کرده است***سر خرده از محیطِ سفت و سخت لیز می خوری!در قاب ِ هرچه گفتم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانم...